چرا ایرانشهری

اما پیوستگیِ تاریخی به‌خودیِ خود فضیلت نیست. آنچه اهمیت دارد این است که این پیوستگی بر چه بنیادی استوار بوده و امروز بر چه بنیادی می‌تواند استوار بماند.

ما نه از ملی‌گراییِ رمانتیک سخن می‌گوییم و نه از جهان‌وطنیِ بی‌ریشه. هر دو، به شیوهٔ خود، از پاسخ‌دادن به پرسش اصلی می‌گریزند.

پرسش اصلی این است: چگونه می‌توان جامعه‌ای ساخت که هم به گذشتهٔ خود وفادار باشد و هم در برابر آینده مسئول؟

اندیشهٔ ایرانشهری در متن‌های کهن، پاسخی به همین پرسش بود. فرّه، داد، و پیوند میان شهریاری و راستی، همگی کوششی بودند برای بنیادنهادنِ نظمی که نه بر زور، که بر مشروعیت استوار باشد.

فرّه و مشروعیت: قدرت از کجا می‌آید

بازخوانی این سنت به معنای بازگشت به آن نیست. به معنای دیدنِ پرسش‌هایی است که هنوز پاسخ نگرفته‌اند.